Aan de Van Hövellstraat 46 in Helden-Dorp staat een karakteristieke woning die al sinds 1938 haar verhaal vertelt. Waar nu muren en ramen het straatbeeld sieren, lag ooit de vruchtbare landbouwgrond van landbouwer Hendrik Gielen. Hij woonde aanvankelijk in de woning die nu huisnummer 44 heeft.  Het was een tijd waarin de straat nog de naam Kromstraat droeg, en waarin elke steen die werd gelegd symbool stond voor verandering: van akker naar woonhuis, van verleden naar toekomst. Zo ontstond ook de woning op nummer 46, een plek die niet alleen een adres werd, maar een stukje levende geschiedenis van Helden-Dorp.

Hendrik was landbouwer. Hij had kippen en een kuikenbroederij waarmee hij huishoudens in het dorp kon voorzien van opgroeiende kippen. Hieraan dankte hij zijn bijnaam 'Tutjes Hein'. Een 'tuut' is kip in het Heldens dialect. Zijn ongehuwde zussen, Louisa en Rika werden Tutjes Wies en Tutjes Rika genoemd. Rika was onderwijzeres in Panningen, Wies zorgde voor het huishouden.

In 1932 overleed Tutjes Hein en de woning was eigenlijk te groot voor de twee zussen. Zij gaven opdracht aan architect Frans Niessen om op het stuk grond naast hun woning een nieuwe woning te tekenen. In 1938 was deze woning af en trokken Wies en Rika in het huis dat thans nummer 46 heeft. In hun oude woning, thans nummer 44, gingen onderwijzer Sief Frencken en zijn echtgenote Nelly Kranen wonen. Zij waren in april dat jaar getrouwd.

De nieuwe woning van de zussen Gielen was een markante burgerwoning met een mooie spitse kap, een erker, ramen met glas in lood en een statige schoorsteen die net boven de nok van het dak uitstak. Het huis had op de benedenverdieping en de bovenverdieping een aantal vrij kleine vertrekken. De achterbouw bestond uit een aantal 'hokken' voor de opslag van kolen en hout, want het huis werd verwarmd met kachels.

Rika overleed in 1963 en Wies bleef alleen wonen. Ook nu was het huis wel erg groot en Wies was vaker ziek. Wies had nog twee zussen maar die woonden met hun gezin beiden in Grubbenvorst zodat buurman Sief Frencken vaker een handje kwam helpen. Uiteindelijk moest er toch iets geregeld worden. Het huis werd aan de paters geschonken en Wies kreeg als tegenprestatie de garantie dat ze tot aan haar dood goed verzorgd zou worden. Die verzorging werd geregeld door Wies een plaats te bezorgen in Huize Beek en Bos, een bejaardenhuis dat gelegen was langs de doorgaande weg van Heythuysen naar Baexem. Dat gebeurde in 1970.

De buurman, Sief Frencken, besloot toen het huis van 'Tutjes Wies' te kopen, want de woning nummer 44 werd ook te groot voor zijn gezin. Hij verbouwde het huis van binnen drastisch, de kamers werden groter gemaakt, er kwam centrale verwarming, een badkamer op de eerste etage en de achterbouw werd verbouwd tot garage. Sief ging in het nieuwe huis wonen, samen met zijn tweede vrouw Mia, een zus van zijn in 1949 overleden eerste vrouw Nelly Kranen. Het eerste jaar woonden nog enkele kinderen in het nieuwe huis, maar die gingen trouwen en elders wonen.

Sief en Mia hadden het goed naar hun zin, alhoewel Mia een zeldzamen ziekte had en zorg nodig had. Maar ze konden het samen redden. Dat veranderde toen Sief in 1974 plotseling overleed. Dochter Marianne en haar man Raf Janssen woonden in Cuijk, maar besloten terug te komen naar Helden. Zij kochten de woning en in de tuin werd een mantelzorgwoning gebouwd zodat Mia 'thuis' kon blijven wonen.

In het jaar 2000 werd het perceel gesplitst, de mantelzorgwoning van de inmiddels overleden Mia Kranen werd afgebroken en aan de achterzijde, liggend aan de Veldstraat, werd een nieuwe woning gebouwd voor Marianne en Raf. Pieter, de zoon van Marianne en Raf, ging met zijn echtgenote Peggy wonen in het markante 'Tutjes-huis' aan de Van Hövellstraat in Helden.