De beide woningen aan de van Hövellstraat 11 en 13 zijn gebouwd als "ambtenarenhuis" voor de kantoniers in de gemeente Helden. Zij hadden hier aanvankelijk een soort kantoor/werkplaats. Gedurende de tweede wereldoorlog zijn de panden verkocht, beide aan Driek Hermans. Hij woonde toen nog achter de beide woningen aan de Stogger en verhuisde naar het rechtse pand, nu nummer 13. De doorgang tussen de beide panden werd toen dichtgemetseld.

In de oorlog is er een granaat ontploft op de straat voor het huis. Er zijn verhalen die vertellen dat hierdoor een scheur in dit huis is ontstaan, maar ook zijn er verhalen over een fout in de fundering. In elk geval leverde dit voor de koper Dorres waarschijnlijk een lagere aanschaf-prijs op.

Theodorus ("Dorres"), een goed opgeleide, slimme jongen, heeft als enige zoon het huis ge-orven van zijn vader. Het was niet het enige dat hij heeft geërfd. Ook bezat hij vele gronden en zo was hij zonder te werken al een tamelijk vermogend man. Misschien hield hij zich daarom graag op met "hogere pieten", waarmee hij mooi weer speelde. Zo ging hij elke vrijdag-avond kijken naar het bridgen bij Hotel Antiek, waar hij dan een borrel dronk, zonder te betalen.
Hij was namelijk ondanks zijn rijkdom een erg zuinig ("gietsig") persoon en hij was bovendien vrij lui. Mogelijk was dit het gevolg van een misgelopen relatie met een schooljuffrouw uit … Zij mocht niet met hem trouwen van haar ouders.
Hij heeft nooit gewerkt. Of het zou moeten zijn dat hij regelmatig aanwezig was bij de poort van de vuilstortplaats aan de Gruize Epper. Daar "sjuumde" hij de aanvoer af naar mogelijk bruikbare zaken, die hij dan mee naar huis nam en daar zelf gebruikte of ergens opborg. Zijn schuur lag dan ook volledig vol met rotzooi. Een bijzonder verhaal is dat hij zelfs de oude matrassen van zijn buren (Jac en Ger Kerkhofs) weer ter plekke van de aanhanger afgehaald heeft, toen deze wilde vertrekken naar de stortplaats. Deze matras heeft zijn plek gevonden op het eigen bed van Dorres, waarop al twee andere matrassen lagen: "Het is zonde om dat matras weg te gooien". Een afdekking met een deken maakte dat het "tweedehandse" niet zichtbaar was.
In zijn tuin stonden appel- en perenbomen. Niemand mocht daar aan komen en dat werd zeker gesteld doordat Dorres de grond onder de bomen aanharkte om te kunnen zien of er iemand ongewenst gelopen had om een peer te halen. Een tijd lang had hij Marianne Schilte als buurvrouw en zij had hiervoor de oplossing: ze harkte na een pluksel appesl of peren de tuin weer netjes aan. Marianne (van Hotel Antiek) had hier geen wroeging over omdat Dorres regelmatig een borrel bij haar kwam drinken, zonder dat zij er ooit een terug kreeg.
Dorres rookte pijp, die hij regelmatig vulde met restanten shag die hij op straat bijeen raapte. Dorres viel in Helden-dorp ook op met zijn auto. Hij reed namelijk eend, met name omdat dit goedkoop rijden was.

Els Gerris werkte als dienstmaagd voor Dorres vanaf ze 13 jaar oud was, zonder loon. Dat moest ze van thuis uit. Vader Piet Gerris had in ruil een stuk land gekregen dat hij mocht verbouwen.
Toen Dorres vertrok/stierf, kreeg Els Welten-Gerris het huis om niets cadeau. Zij moest echter een grote som "erfenis"-geld betalen aan de belasting, hetgeen haar grote financiële problemen opleverde omdat ze dit moest lenen.
Els is op hoge leeftijd verhuisd naar een appartement in de nieuwbouw "de Kaupman" en de woning is verkocht aan een jong echtpaar met kinderne.